‘Doe de groeten aan de jongens’, zei iemand tegen me toen ik deze zomer op bezoek ging bij mijn vrienden - een mannenstel - in Italië.

Ik moest even nadenken over het woordgebruik. Mijn vrienden, 58 en 66 jaar, zijn toch geen jongens meer? Ze zouden zich zonder meer kunnen aanmelden bij het Roze Stadsdorp, ware het niet dat ze in Italië wonen en alleen maar Italiaans spreken.

Ik hoor overigens wel vaker “jongens’’ zeggen als het over oudere homomannen gaat. Hoe komt dat? Worden mannen die een relatie hebben met een vrouw ook zo genoemd? Of gebeurt dat alleen als er geen vrouwen in het spel zijn? Zoals de voetbaljongens, de jongens van de golfclub, het old boys network?

Een paar uitspraken die ik in de afgelopen tijd gehoord heb: ‘Jullie zijn zo frivool, zo gezellig, zo jeugdig en zo creatief. We hebben ook homo’s in onze vriendenkring, zo leuk! En jullie zijn ook zo lekker vrij, jullie kunnen doen en laten wat jullie willen. Jullie dragen toch geen verantwoordelijkheid voor de opvoeding van kinderen?’  

Ach toch, wij homomannen in de eeuwige speeltuin van het leven. Heteromannen zijn natuurlijk saai en suffig. Ze worden getemd door een vrouw met nestdrang die steeds op zoek is naar stabiliteit, hoewel ze eigenlijk ook jaloers zijn op het avontuurlijke leven van homomannen. Maar hun vrouw houdt ze op het rechte pad.

Heerlijk, even ongenuanceerd zijn. Maar toch. Moet je als homoman inderdaad niet creatief, energiek en jeugdig zijn in je leven? Het ontbreekt immers aan een lange traditie van voorgeschreven rollen, dus je moet heel veel zelf uitzoeken, vaak met de nodige obstakels op je levenspad. Dat houdt je hopelijk “jong”, je kunt wellicht heel lang een “jongen’’ blijven. En, eerlijk is eerlijk, opmerkingen die ik wel eens krijg in die richting – je gedraagt je zo jeugdig – strelen me. Toch voel ik me niet volledig gewaardeerd. Die jeugdigheid is maar een deel van me, ik ben 73 en dat merk ik.  

Bovendien ben ik altijd op mijn hoede voor discriminatie, hoe subtiel ook. Is “jongens’’ tegelijk ook niet neerbuigend? Lees maar: ’Speel maar lekker, maar je hoort er niet helemaal bij. Grappig hoor, die carnavaleske types van de Canal Pride, we komen graag kijken, het is echt een dagje uit. Maar gedraag je de rest van het jaar asjeblieft “normaal’’, net als wij, en wees volwassen. Zoenende mannen zien we trouwens ook niet graag. Kortom: we zien jullie niet helemaal voor vol aan, ook al is onze premier een homo.’ Hoe kan “zo iemand’’ nou minister-president zijn, lijkt de boodschap. Een premier die op de sociale media overspoeld wordt met homohaat.

Schrijf ik te ongenuanceerd? Je moet immers ook een beetje opvallen, omdat je anders toch over het hoofd gezien wordt? Je kunt tijdens de botenparade wel tien boten met “gewone’’ homo’s voorbij laten varen, maar dan komt er geen hond kijken.   

Ik ben een beetje dwars deze keer. Maar…..lieve vrouwen, hoe zit dat bij jullie? Worden jullie ook wel eens “meisjes’’ genoemd?