Het waren mooie, drukke weken, deze (World) Pride periode, maar er was ook, meer dan in lange tijd, het besef dat we als gemeenschap kwetsbaarder worden, doelwit kunnen zijn, gehaat worden en volgens sommigen uit het publieke zicht gehouden zouden moeten worden (want waar is al die gekkigheid voor nodig...).

Dat werd duidelijk door de aanslag tijdens Pride Berlijn, waar een dode en tientallen gewonden vielen. Het is een minderheid waar die geluiden en daden uit voortkomen, maar die minderheid lijkt groter te worden. En het feit dat stromingen in onze maatschappij, al dan niet zwijgend, hiermee instemmen zorgt voor een vruchtbare voedingsbodem. In de Verenigde Staten, dat voorheen doorging voor een beschaafd land, zie je hoe snel dat kan gaan, met populistische extreemrechtse machthebbers.

Dus laten we ons blijven verzetten, laten we zo zichtbaar mogelijk blijven, laten we in gesprek gaan  - niet online maar face to face - met degenen die hun stem verheffen tegen queers. Ik vond het een belangrijk en ontroerend signaal van eenheid in de gemeenschap dat, slechts twee dagen na de aanslag in Berlijn, duizenden mensen bijeenkwamen bij het Homomonument om hierbij stil te staan en kracht uit te stralen. Als we willen en als de nood hoog is, kúnnen we "unity" uitstralen, het thema van de afgelopen Pride. 

Ook de Pride Walk, traditioneel eindigend in het Voldelpark, was een demonstratie van eenheid. En natuurlijk waren wij, als roze stadsdorp, er bij in het Vondelpark met onze kraam!