Onlangs zag ik op Netflix The Boyfriend, een Japans datingprogramma van vijftien afleveringen. Tien jonge mannen tussen de twintig en veertig wonen twee maanden bij elkaar in een groot huis, The Green Room genaamd, om uit te zoeken wat zij voor elkaar voelen. Ze hopen allemaal een partner te vinden. Via een tablet krijgen ze elke dag een opdracht die ze moeten uitvoeren, nu eens met de hele groep, dan weer met z’n tweeën. Die twee moeten bijvoorbeeld met een bestelbus naar een bepaalde plek in de buurt rijden om vanuit die bus koffie en chocolademelk te verkopen aan passanten. Zo werken ze een hele dag samen en leren ze elkaar beter kennen. De thuisblijvers verrichten huishoudelijke taken, waarbij koken een belangrijke rol speelt. De heren worden van dichtbij met de camera gevolgd. In een televisiestudio op een andere locatie volgt een panel van vijf leden, waaronder een actrice en een drag queen, nauwlettend de gebeurtenissen in The Green Room, waarop ze regelmatig uitvoerig en uitbundig commentaar leveren.

Ik vind het een heel bijzonder programma waar ik van begin tot eind geboeid naar heb gekeken. Als ik het vergelijk met de vele datingprogramma’s die de Nederlandse televisie ons voorschotelt wint de Japanse versie het op alle fronten.

Voor zover ik weet is er op de vaderlandse televisie nog nooit een datingprogramma geweest met uitsluitend queer jongeren. In het First Dates-restaurant zit weliswaar regelmatig een stel heren of dames van hetzelfde geslacht aan tafel, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het om excuushomo’s gaat in een programma met voornamelijk hetero’s. Japan loopt met The Boyfriend echt voorop.

De jongemannen gaan uiterst behoedzaam te werk. Ze zijn erg beleefd, lachen vaak en hebben veel geduld. ’s Morgens begroeten ze elkaar met een lichte buiging. Dat is heel typisch Japans zou je kunnen zeggen. Maar naarmate de tijd voortschrijdt praten ze meer en meer over hun persoonlijke voorkeuren en gevoelens. Ze zijn ongekend openhartig, leggen hun ziel bloot. Beleefdheid en openheid gaan verrassend goed samen. Geen snelle dates, ze nemen alle tijd. En pas na een aantal afleveringen wordt er door twee jongens die verliefd op elkaar zijn voorzichtig geknuffeld.

Er wordt in het programma ook voortdurend gekookt en gegeten. De jongens maken alles zelf. Het water loopt me in de mond als ik zie wat er op tafel komt. Ik krijg zowaar heimwee naar mijn Japanse ex-vriend, die ook echt een topkok was. Ik word geraakt door alle niet geregisseerde zorgvuldigheid, niet alleen bij het koken, maar vooral ook in het contact met elkaar. Ze luisteren goed, er vallen stiltes. Niet omdat iemand niet weet wat hij moet zeggen, maar omdat de woorden van de ander zorgvuldig worden gewikt en gewogen.

Wanneer komt er een Nederlandse variant van deze serie? En lukt dat wel? Zijn er queer jongeren die bereid zijn de tijd te nemen om elkaar te leren kennen? Buigen hoeft niet en stamppot is ook goed.