In deze serie lichten we elke maand een tipje van de sluier op over het creatieve werk van Roze Stadsdorpers dat in het najaar te zien zal zijn. Deze maand, in de categorie fotografie, Hugo Lingeman (70, fotograaf, o.a. huisfotograaf van onze Flamingo). Hugo vertelt.

 

Hugo Lingeman (foto Pabi Mahato)

 

Al vroeg kwam ik aanraking met fotografie. Mijn vader schilderde en fotografeerde – niet onverdienstelijk – in zijn vrije tijd. Ik kreeg als jochie een boxje, met fotorolletjes van 12, dat meeging op kamp met de welpjes. We hadden thuis een donkere kamer, dus mijn broers en ik konden daar lekker klooien. Ik deed het graag maar tijdens mijn werkend leven kwam ik er weinig aan toe. Toen het digitale tijdperk begon heb ik het weer – fanatiek – opgepakt. Nu heb ik een Nikon en een kleiner toestel, en soms gebruik ik mijn telefoon.  In de tijd dat ik mijn eigen bedrijf had dat de marketing voor B&B’ s in Amsterdam deed, maakte ik vaak zelf de foto’s voor hun websites. Ik vind het leuk als mijn fotografie gebruikt wordt.

 

Niet de treurigheid

Sinds een jaar of twintig ben ik verbonden aan Net4kids, een kinderhulporganisatie. Voor Net4kids deed ik dingen vanuit mijn vak: communicatie en marketing, maar op een gegeven moment ben ik zelf die projecten in Azië en Afrika gaan bezoeken en daar foto’s gaan maken. Ook doe ik al tien jaar projecten voor PUM, en ondersteun ik lokale projectorganisaties uit mijn eigen netwerk die zelfstandiger willen worden in hun fondsenwerving, zodat ze rechtstreeks kunnen aankloppen bij sponsors en donoren. Vaak weten de sociaal bewogen locals in die Ngo’s niet goed hoe ze dat aan moeten pakken. Ik help hen met het bouwen en onderhouden van een website, met het versturen van nieuwsbrieven en ook met hun verhaal. Belangrijk daarbij is dat je er goede foto’s bij doet die het verhaal ondersteunen: dat helpt echt om mensen over de streep te trekken. Bij Net4kids laat ik altijd het positieve zien in de foto’s: de hoop, en niet de treurigheid.

 

Soms wacht ik heel lang

Wat voor foto’s ik maak? De foto’s hieronder bijvoorbeeld. Mensen die mij goed kennen zeggen: dat zijn echte ‘Hugofoto's’. Vaak een beetje verstild. Ik wacht soms heel lang voor ik het juiste beeld heb, daar besteed ik veel aandacht aan.

 

Collage ‘Hugo-foto’s’ (foto Hugo Lingeman)

 

Ik heb er plezier in om mooie dingen te maken.  In 2017 heb ik een boek uitgegeven met zwart-wit foto’s van Amsterdam: ‘Het is stil op straat’. Een zomer lang ging ik heel vroeg op pad en maakte dan foto’s van de verstilde stad, de lege straten en pleinen. Het heeft veel publiciteit gekregen en is goed verkocht. De discussie over het over-toerisme was toen al in volle gang.

 

Het moet vooral gezellig worden

Ik denk dat ik vier kleine werkjes voor de RSA-expositie doe. Er is in het Shaffyhuis niet zoveel wandruimte en er is veel animo onder Roze Stadsdorpers om hun werk tentoon te stellen. We zijn nog op zoek naar extra panelen. Ik vind het hartstikke leuk om dit samen met Lianne te organiseren. Binnenkort hopen we de definitieve lijst van kunstenaars te hebben. Het moet vooral gezellig worden vind ik.

 

Zeventig

Intussen heb ik in de maand augustus een tentoonstelling* van mijn foto’s in de Stayokay op het Timorplein. Foto’s van mijn projecten in Azië en Afrika. Ik ben dit jaar zeventig geworden en dit is een van de dingen die ik wil doen om dat te vieren.

Van tevoren ga ik via Voordekunst een crowdfunding* organiseren om de kosten van het afdrukken te dekken. De hele opbrengst van de verkoop van mijn foto’s kan dan naar een project van Net4kids waar de nood het hoogst is.

School in Nepal (foto Hugo Lingeman)

 

Mijn recept tegen de boze buitenwereld

Een voorbeeld van zo’n project is het Honderdwekenproject in Kenia, waar 100 alleenstaande moeders of weduwen aan mee konden doen. Ze kregen elke week 1000 shilling (ca. 7 euro) en daarmee lukte het die vrouwen om uit de armoedecyclus te breken. Dat is toch geweldig! Ik heb een aantal van hen gesproken: ze hadden iets fatsoenlijks gemaakt van hun golfplaten huisje, de kinderen gingen naar school, ze waren een klein bedrijfje gestart. Kortom ze waren financieel onafhankelijk, de basis voor een beter leven. En als je dan bedenkt dat 1000 shilling in de week hier in Amsterdam twee keer een koffie op het station is…. Ik kan me er over opwinden, maar aan de andere kant kan ik er ook heel blij van worden om met iets heel positiefs bezig te zijn. Een beetje mijn recept tegen deze boze buitenwereld.

De fotografie geeft me erkenning, en ook veel plezier. En natuurlijk heel veel voldoening in combinatie met de projecten, de reacties die ik terugkrijg zijn vaak hartverwarmend. Hopelijk kan ik het nog een tijdje doen. Ik vind het ook leuk als mensen of instanties vragen of ze een foto van mij mogen gebruiken. Je krijgt ‘een aai over de bol’ als mensen er blij mee zijn.

 

 

 

*De tentoonstelling van Hugo’s fotowerk is te zien van 25 juli tot en met 4 september 2026 in de Stayokay aan het Timorplein in Amsterdam Oost.

De crowdfundingsactie om de tentoonstelling mogelijk te maken is gestart: Voor de kunst projecten

Help je mee?